Kucharzewski Stefan
Solidarność służby zdrowia

Stefan Julian Kucharzewski urodził się 28 stycznia 1952 roku w Lublinie.
Syn Stefana, lubelskiego adwokata (w 27 WDP, zmobilizowany w Równym, wzięty do niewoli 4 IX 39 r. pod Kutnem, zmarł 20 I 1961 r.). Matka Halina (de domo Soborska, farmaceutka, zmarła 13 XII 1986 r.). Wychowywany przez matkę i ciotkę (więźniarkę obozu Auschwitz) w wartościach patriotycznych i religijnych.
Absolwent Akademii Medycznej w Lublinie, wydział lekarski (1981).
W latach 1983-1984 pracownik ZOZ, w latach 1984-1990 w Poradni Ogólnej Miejskiej Przychodni Specjalistycznej, a w latach 1985-2000 lekarz w Pogotowiu Ratunkowym w Świdniku.
Od 1977 uczestnik ROPCiO, organizator spotkań w punkcie konsultacyjno-informacyjnym (prowadzonym przez Zdzisława Jamrożka w jego mieszkaniu), sygnatariusz listów i petycji ROPCiO; w II 1978 SB wykorzystała nieudane akcje ROPCiO w Lublinie z jego udziałem, by skierować na niego bezpodstawne oskarżenia o dekonspirację inicjatyw i współpracę z SB. W 1978 współpracownik Janusza Rożka (druk ulotek); autor krótkich tekstów informacyjnych do niezależnego pisma „Droga” (zdobył i przekazał Leszkowi Moczulskiemu powielacz spirytusowy do wydrukowania kilku numerów pisma). Kilkakrotnie zatrzymywany na 48 godz. Po rozłamie w ROPCiO związany z grupą L. Moczulskiego; 1 IX 1979 współzałożyciel KPN, członek Rady Politycznej; od IX 1979 organizator spotkań w biurze informacyjnym KPN. Od końca l. 70. do 1983 organizator druku kilku książek, m.in. Zarysu historii PRL Natalii Naruszewicz (właśc. L. Moczulskiego) i Od białego do czerwonego caratu Jana Kucharzewskiego. W 1979 skreślony z listy studentów AM w Lublinie, rok później Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej cofnęło tę decyzję. W I 1980 uczestnik akcji przeciwko budowie trasy szybkiego ruchu w okolicach Jasnej Góry.
13 XII 1981 – 26 VIII 1982 w ukryciu; uczestnik podziemnej poligrafii, kolporter wydawnictw podziemnych. W 1984 zwolniony z pracy po odmowie podpisania zobowiązania do przestrzegania tzw. praworządności ludowej i tajemnicy państwowej (w sądzie pracy orzeczono niesłuszność tej decyzji). M.in. w Świdniku po Mszach świętych zbierano podpisy za przywróceniem go do pracy. Zebrano ich 1304 oraz wiele listów indywidualnych.
24 I 1978 – 15 XI 1982 rozpracowywany przez Wydz. III KW MO w Lublinie w ramach SOR krypt. Medyk.
W X 1988 inicjator Komitetu Założycielskiego „S” w ZOZ w Świdniku.
Wieloletni szef służby zdrowia Lubelskiej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę i lekarz związany ze świdnicką grupą.
1990-1996 pracownik Państwowego Szpitala Klinicznego nr 1 w Lublinie; od 2000 praca dorywcza (m.in. w 2003 lekarz w Samodzielnym Publicznym ZOZ w Krasnymstawie, także Indywidualna Praktyka Lekarska w Miejscu Wezwania); od 2009 lekarz w Wojewódzkim Pogotowiu Ratunkowym w Lublinie.
Mieszka w Lublinie, żonaty ze świdniczanką Ewą (de domo Podkowa), mają siedmioro dzieci - dwaj synowie (Stefan i Piotr) grali w piłkę nożną w drużynie Avii Świdnik.
Odznaczony krzyżem Świdnickiego Lipca (2005), Krzyżem Wolności i Solidarności (2015)

Opr. Piotr R. Jankowski na podstawie informacji od S. Kucharzewskiego oraz hasła opracowanego przez Małgorzatę Chomę-Jusińską w: Encyklopedia Solidarności, t. II, s. 221