Bondos Alfred

Urodzony 28 lipca 1945 r. w Janówku, gmina Mełgiew. Żona - Alina Bondos, z domu Stec, urodzona w 1948 r. w Starej Wsi koło Łęcznej. Dzieci: Sławomir Bondos (1969), wykształcenie średnie, żona Katarzyna, 2 dzieci; Anna Bondos-Singh (1975), wykształcenie wyższe, mąż Ravi, 2 dzieci; Agata Bondos (1988), uczennica Gimnazjum nr 3 w Świdniku. Praktykujący katolik. W Świdniku mieszka od 1968 r. Pracownik WSK PZL Świdnik w latach 1961-1981 i 1995-1997.

W latach osiemdziesiątych współzałożyciel Związku „Solidarność" w WSK Świdnik, członek I Komisji Zakładowej „Solidarności" w WSK, delegat na I Regionalny Zjazd w Świdniku i I Krajowy Zjazd NSZZ „Solidarność" w Gdańsku. Założyciel Zakładowego Biuletynu Związku "Solidarność" – „Grot”, prowadził audycje związku w radiowęźle zakładowym WSK.

13 grudnia 1981 r. po brawurowej ucieczce z II piętra swojego mieszkania unika internowania. Przedostaje się do fabryki i uczestniczy w pracy Komitetu Strajkowego w WSK Świdnik. Po pacyfikacji zakładu przez wojsko i ZOMO, 16 grudnia 1981 r., wymyka się zorganizowanej obławie na przywódców strajkowych. Ponad rok ukrywa się poza domem, przez pierwsze cztery miesiące pozostając na terenie WSK. Z zakładu wyjeżdża samochodem Głównego Dyspozytora, wyprowadzając w pole podwójne straże.

Wyrzucony dyscyplinarnie z pracy, nie mógł znaleźć zatrudnienia. Po wielu perypetiach zaczął zarabiać na życie taksówką bagażową, którą „nieznani sprawcy" ukradli i rozbili. Działania SB i władzy reżimowej miały na celu zdyskredytowanie go w oczach społeczeństwa, zastraszenie i zmuszenie do rezygnacji z działalności opozycyjnej, a nawet do opuszczenia kraju. Wszystkie zabiegi zakończyły się jednak fiaskiem. Zaraz po wyjściu z ukrycia, włączył się w działania podziemnych struktur „Solidarności”.

Autor tekstów do około połowy audycji świdnickich podziemnego Radia „Solidarność". Pod różnymi pseudonimami pisał artykuły do podziemnego „Grota”. Razem z żoną Aliną i przyjaciółmi organizował tzw. „Wakacje z Bogiem" dla dzieci osób represjonowanych. Akcja ta została rozpowszechniona na cały kraj i trwała przez kolejne lata. Jest współorganizatorem Komitetu Pomocy SOS „Solidarność" w Świdniku. Współpracując z kolejnymi Komisjami Podziemnymi, aktywnie uczestniczył w rozmontowywaniu nieludzkiego systemu.

21 stycznia 1984 r. został aresztowany. W aresztach Lublina i w słynnym więzieniu na Rakowieckiej w Warszawie spędził bez dowodów winy ponad 6 miesięcy. Długo pozostawał bez pracy. Mimo rewizji i przesłuchań wciąż pozostawał aktywny. W mieście i regionie jest symbolem walki o prawa i godność społeczeństwa. Po raz ostatni został aresztowany w czerwcu 1987 r., w przeddzień wizyty Ojca Świętego w Lublinie.

W 1990 r. został radnym Miasta Świdnik. W 1998 r. uzyskał najlepszy wynik wyborczy do Rady Powiatu Świdnik. W 2002 r. uzyskał mandat na IV kadencję do Rady Miasta Świdnik.
Nie identyfikuje się z żadną partią. Dla społeczności działa w Stowarzyszeniu Civitas Chrystiana oraz w Stowarzyszeniu Wspólnota Świdnicka.

W roku 2000 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, a w 2008 r. odznaczony został przez Prezydenta RP Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Rada Miasta Świdnik 22 XII 2008 r. nadała mu tytuł „Zasłużony dla miasta Świdnika". Pracuje w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Lublinie. Kocha rodzinę, miasto i Ojczyznę. Lubi pracę na działce i fotografowanie.