W 1952 roku z Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Miejski Handel Detaliczny w Lublinie wyodrębniono dyrekcję w Świdniku. Poza działalnością handlową MHD prowadziło stołówkę dla pracowników. Lokali sklepowych jeszcze nie było, a osiem punktów handlowych umieszczono w barakach. Pierwszy sklep oddano przy ulicy Hanki Sawickiej (dziś K. K. Baczyńskiego).
Kurier Lubelski z lat 70-tych:
Jeszcze nie tak dawno pisaliśmy o dotkliwym braku w Świdniku powierzchni handlowej. Przez ostatnie dwa lata miastu przybyły 3 pawilony, a teraz budowa dwóch kolejnych ma się ku końcowi. W pawilonie typu BERLIN przy ul. Świerczewskiego będą sprzedawane artykuły spożywcze, natomiast drugi, wzniesiony na pl. 25-lecia PRL, pomieści sklepy różnych branż i kilka zakładów usługowych. To właśnie o tym pawilonie napisaliśmy w tytule: funkcjonalny i urodziwy. Bo tak jest w istocie.
W roku 1965, przy Zakładowym Domu Kultury WSK, miłośnik śpiewania Ziemowit Barczyk skrzyknął kilkunastu mężczyzn lubiących śpiewać i powołano zespół śpiewaczy - chór. Pierwszym instruktorem i dyrygentem został Henryk Maruszak, prezesem zespołu Czesław Wierucki.
Zespół, rekrutujący się głównie spośród pracowników WSK, przyjął nazwę "Chór męski - ARION". Z początkiem roku 1966 prowadzenia chóru podjął się prof. Tadeusz Chyła. Pomimo postawionych przez niego wysokich wymagań wokalnych oraz wprowadzonej dyscypliny zespół rozrastał się i wkrótce liczył około 50 osób. Stał się ważnym reprezentantem zakładu WSK i miasta Świdnik.
O Świdniku z początku lat 60, obowiązkach gospodyni domowej i tradycjach wielkanocnych opowiada Joanna Madzelan, która do Świdnika przyjechała wraz z mężem w 1959 roku. Zbudowali dom u zbiegu obecnych ulic: Partyzantów i Wojska Polskiego. Czasy nie były najłatwiejsze, jednak dziś wspomina je z sentymentem.
Świdnik - młode, bo zaledwie pięćdziesięciopięcioletnie miasto. Mimo to ma już bogatą historię, pisaną losami ludzi, którzy je zbudowali. Pierwsza wizyta. Mieszkanie w bloku, na parterze. Tu mieszka dwoje ludzi - Wanda i Witold.
- Początkowo pracowałem w zakładach mięsnych w Lublinie. W 1953 roku zmarł mój ojciec- mówi Witold.
- Matka została sama na wsi, więc pojechałem jej pomóc na gospodarce. Ale to nie było to. Chciałem wrócić do miasta. Dostałem pracę w WSK. Dwa lata mieszkałem w hotelu, a po ślubie otrzymaliśmy przydział na mieszkanie. Jednak gdy rolnicy sprzedawali pola, kupiliśmy działkę, bo chcieliśmy mieć swój dom...
Wyzwolenie Polski spod okupacji przyniosło nowy etap działalności nauczycielskiej. Z pionierskim zapałem nauczyciele przystąpili do odbudowy szkolnictwa. Sieć szkół ulegała ciągłej i systematycznej rozbudowie. Powstawały nowe miasta, osiedla, a wraz z nimi szkoły. Jednym z takich miast był Świdnik. Tu rozwój oświaty i rozbudowa kadry nauczycielskiej ściśle związana była z rozwojem WSK.
Szybko zrodziła się w Świdniku potrzeba działalności kulturalnej i sportowej. Z inicjatywy związków zawodowych powstały pierwsze świetlice robotnicze, biblioteka zakładowa i publiczna, Zakładowy Dom Kultury, Klub „Iskra” (nazwa pochodzi od tytułu pierwszej wydawanej przez Lenina gazety), Klub FKS „Avia” i wiele innych instytucji. 11 października 1952 r.Polityka PRL w stosunku do mniejszości narodowych zmierzała do budowy państwa narodowego, etnicznie homogenicznego. Służyły temu masowe migracje i przesiedlenia. Wobec nielicznych mniejszości pozostałych na terenie Polski państwo dążyło do integracji i asymilacji1. Uznano, że Romowie (w odróżnieniu do innych) pozostają poza tymi procesami, więc „problem cygański” uzyskał szczególną rangę.
Marek Michel - dziś: trucker z niespokojną duszą, a kiedyś (30 lat temu) : wueskowy obieżyświat. W latach 70-tych o jego wyprawie mówiła cała Polska, bo objechał cały świat na niewielkim motocyklu WSK 125 ccm! Pozornie, od tamtych dwóch kółek do wielkiej osiemnastokołowej ciężarówki jest ogromny dystans, ale przykład Marka Michela pokazuje coś zupełnie odwrotnego.
Pierwsze „kłopoty” władz komunistycznych z przyfabrycznym Świdnikiem rodzą się na tle potrzeb religijnych jego mieszkańców, którzy pozbawieni jakiejkolwiek świątyni musieli chodzić polnymi ścieżkami do odległej o kilka kilometrów wiejskiej parafii w Kazimierzówce. Starania o kościół w mieście podjęto już w 1958 r. Wspierał je ówczesny administrator parafii Kazimierzówka, ks. Józef Bieńkowski. Petycje mieszkańców do władz nie dały wówczas rezultatów. W sierpniu 1970 r.O projekcie | Materiały promocyjne
Polecamy: Forum Świdnika | Sportowy Świdnik | Świdnik na kartach historii | Podcastowe Radio Świdnik | Autobusy
Copyright 2008-2010 Stowarzyszenie Forum Świdnika